หนุ่มสุพรรณ

ขอฝากหัวใจไว้อีสาน ให้ฝั่งโขงเป็นพยาน
ไอ้หนุ่มไกลบ้าน ดั้นด้นเดินทาง
แบกนําความหวัง อย่าให้พังดังครั้งที่ผ่าน
วาสนาข้าน้อยปานนั้น
เห็นเพียงเงาจันทร์ก็เป็นบุญตา (ก็เป็นบุญตา)

คล้ายถูกจองจําด้วยนํ้าคําเจ้า
กระหนํ่าโบยอกข้าปวดร้าว
เป็นทาสน้องสาวเป็นเจ้าชีวา
เป็นโซ่ตรวนใจ ตรึงตราไว้เบื้องบาทน้องยา
สารภาพบาปที่ผ่านมา
ว่าจอมใจจ๋า ข้านี้มันจน

* ดั่งนกน้อยบินล่องลอยหลงฟ้า
ว่ายเวียนวนคล้ายปลา หลงใหลธาราหลั่ง
โปรดช่วยเมตตา วิญญาณข้าพลัดหลงลืมรัง
คํ่าคืนหนาวเปล่าเปลี่ยวใจจัง
ชื่นเพียงนํ้าค้างพรมพร่างกายา
(กายา กายา กายา)

** ขอฝากลํานําที่พรํ่าจากชาย
บ้านอยู่สุพรรณแต่มอบดวงใจ
แด่ที่ราบสูงจากที่ราบตํ่า
โบกโบยความฝันฝากลมพาสั่งฟากฟ้าคราม
ลําโขงจ๋าฟังข้าขับขาน
รักสาวอีสาน เปรียบปานหัวใจ

(ซํ้า *, **)